Pszczelarz by otrzymać konkretny rodzaj miodu na przykład miód rzepakowy musi swoje ule przygotować i wywieść na dany pożytek. Pszczoły zbierają nektar wraz z pyłkiem, który znajduję się najbliżej ich ula. Pszczoły w ulach, które zostały wywieziona w pobliżu pól gryczanych, to tego nektaru zbiorą najwięcej, ponieważ mają do niego najłatwiejszy dostęp, co w konsekwencji przyczyni się do powstania miodu gryczanego. Dlatego też pszczelarze wyszukują miejsca w których mogą postawić swoją pasiekę, by po czasie otrzymać wybrany rodzaj miodu. Rzepak jest kolejną rośliną miododajną, zakwita już w maju a jego kwitnienie trwa około 30 dni. Jeśli ma dobre warunki uprawne i obfite nawożenie może dać nawet około 140 kilogramów surowca miodowego na jeden hektar. Miód rzepakowy charakteryzuje się jasną barwą, jest miodem, który krystalizuje najszybciej ze wszystkich miodów. Gdy proces krystalizacji dobiegnie końca jego konsystencja jest kremowa i delikatnie ziarnista. Miód rzepakowy jest najbardziej popularnym miodem w Polsce.   Jedną z najbardziej miododajnych roślin jest gryka zwyczajna, w Polsce uprawiana już od kilkuset lat. Jej kwiat jest pięciolistny a kielich w kolorach białym i różowym. Roślina ta jest uznawana za jedną z najbardziej miododajnych, daje około 200 kilogramów surowca miodowego z jednego hektara przy sprzyjających warunkach. Miód gryczany jest miodem ciemnym a jego kolorystyka może przechodzić od brązowej aż po czerń. Krystalizuje grubo, posiada ostry smak i specyficzny zapach.   Mniszek pospolity posiada duże koszyczki oraz żółte języczkowate kwiaty. Pospolicie występuje na łąkach, przydrożnych pasach zieleni, w parkach i ogrodach przydomowych. Jego wydajność miodowa jest dość niska, ponieważ około 20 kilogramów na hektar. Miód miszkowy charakteryzuje się słodkim smakiem oraz jasną barwą, proces krystalizacji tego miodu jest bardzo szybki. Facelia błękitna jest rośliną uprawianą głównie pod pszczoły. Okres wegetacji tej rośliny trwa około 100 dni. Facelia wychodzi po 8 dniach, zakwita przez 50 dni od daty wysiewu oraz kwitnie przez 5 tygodni. Dzięki krótkiemu okresowi wegetacji roślinę tą można siać w różnych terminach wyliczając, kiedy będziemy chcieli z niej pożytkować. Według badań przeprowadzonych (Zimna 1959) wydajność miodowa może być od 180 kilogramów do nawet 1100 kilogramów na hektar. Tak wysoka wydajność może być tylko przy bardzo urodzajnych glebach lessowych, które są nawożone a podczas wegetacji panują sprzyjające warunki atmosferyczne. Miód faceliowy jest miodem jasnym, świeży jest o barwie żółtej jednak wraz z krystalizacją lekko jaśnieje. W smaku jest miodem łagodnym chociaż momentami można w nim wyczuć kwaskowatość a w zapachu możemy wyczuć kwiatowe nuty. Nawłoć jest rośliną o liściach lancetowatych, zaostrzonych. Kwiaty są drobne i żółte a roślina ta kwitnie późno w sierpniu i wrześniu. Wydajność nawłoci może sięgać nawet 700 kilogramów na hektar. Miód nawłociowy jest miodem o barwie jasnej wpadającej w oliwkę. W smaku często można wyczuć nutę cytrynową.

Herbata z miodem znana jest nam od pokoleń. Pita przez ludzi w każdym wieku, spotkana w wielu kulturach. Dlaczego jest taka wyjątkowa? Wyjaśnimy Ci to w dalszej części artykułu. Zdrowie zamknięte w bursztynowym naparze Herbata jest czymś więcej niż gorącym napojem rozgrzewającym. To leczniczy napar z liści i pąków krzewu herbacianego. Często parzona również z ziół. Oprócz wartości prozdrowotnych ma wyjątkowe walory smakowe. Każda herbata cechuje się także aromatycznym zapachem. Ważne jest jednak, aby każda z nich została prawidłowo przygotowana. W przeciwnym razie straci to, co w niej najlepsze. Herbata z miodem – wykorzystaj dary natury Miód ma wiele właściwości odżywczych. Składa się głównie ze zdrowych cukrów – glukozy i fruktozy. Są one wręcz pożądane przez organizm. Cukry te nie przekształcają się w tłuszcz, dzięki czemu o wiele łatwiej zachowasz smukłą sylwetkę. Będzie korzystny zwłaszcza dla osób zmagających się z cukrzycą. Miód pozwoli Ci dostarczyć do organizmu składniki mineralne takie jak     Jod     Magnez     Żelazo Oraz witaminy z grup     B     C Ponadto pomaga w okresie zimowym, zwłaszcza podczas przeziębień. Miód rozgrzewa, łagodzi ból gardła oraz pomaga usuwać toksyny z organizmu. Pomaga nam także wzmacniać odporność – oczywiście przy dłuższym stosowaniu. Miód do herbaty - nie zabij tego co w nim najlepsze! Miód dodawany do herbaty osładza jej smak. Jest to zdecydowanie zdrowsze rozwiązanie niż słodzenie herbaty za pomocą cukru. Zatem jeśli preferujesz bursztynowy napój w słodszej wersji kup wspominany naturalny słodzik w sklepie z miodem. Choć wspomniany gęsty płyn produkowany przez pracowite pszczoły ma wiele właściwości prozdrowotnych, to łatwo może je utracić. Wystarczy temperatura 40 stopni, aby stał się jedynie substancją słodzącą. Jeśli zależy Ci na czymś więcej, niż na aromacie dodawaj go do ciepłej – nigdy nie do gorącej – herbaty.  

Jakie właściwości zdrowotne posiada miód malinowy? Miód malinowy to jeden z najbardziej cenionych miodów nektarowych w Polsce. Zachwyca subtelnym, lekko kwaskowym smakiem i delikatnym aromatem malinowych kwiatów. Od lat jest obecny w domowych spiżarniach jako naturalne wsparcie organizmu w okresach osłabienia, chłodniejszych miesięcy i spadku energii. To produkt, który łączy w sobie siłę natury, pracę pszczół i bogactwo roślinnych składników. W tym artykule przyjrzymy się bliżej jego pochodzeniu, wartościom odżywczym oraz temu, jak może wspierać codzienne dbanie o zdrowie – bez używania specjalistycznych określeń, a w oparciu o praktyczne zastosowania. Czym jest miód malinowy? Miód malinowy powstaje z nektaru kwiatów maliny właściwej – Rubus idaeus. W czasie kwitnienia pszczoły zbierają nektar z plantacji malin, a następnie przetwarzają go w ulu. Dzięki temu powstaje jasny, delikatny miód o słomkowo-żółtej barwie. Wbrew nazwie, miód malinowy nie jest różowy. Jego kolor przypomina raczej jasne kwiaty maliny niż same owoce. Ma łagodny smak z lekką, przyjemną nutą owocowej świeżości. Plantacje malin w Polsce znajduje się również na Kaszubach. Na Kaszubach panuje sprzyjający klimat i żyzne gleby sprawia to, że krzewy malin obficie kwitną, a pszczoły mają idealne warunki do pracy. Co zawiera miód malinowy? Miód malinowy to naturalne źródło: - łatwo przyswajalnych cukrów, - enzymów wytwarzanych przez pszczoły, - składników mineralnych (m.in. potasu i magnezu), - witamin z grupy B, - związków roślinnych o działaniu ochronnym. Choć nie zawiera owoców malin, przejmuje część cennych składników obecnych w ich kwiatach. Dzięki temu jest czymś więcej niż zwykłym słodzikiem. W jaki sposób miód malinowy wspiera organizm? Naturalne wsparcie w sezonie jesienno-zimowym W okresie chłodniejszych miesięcy wiele osób sięga po miód malinowy jako dodatek do letnich napojów czy naparów ziołowych. Jego delikatne działanie rozgrzewające oraz naturalna słodycz sprawiają, że jest popularnym elementem domowych rytuałów dbania o siebie. Łyżeczka miodu dodana do herbaty z imbirem czy lipą to klasyczny sposób na poprawę samopoczucia w czasie gorszej pogody. Źródło naturalnej energii Zawarte w nim cukry są szybko wykorzystywane przez organizm jako paliwo. Dzięki temu miód malinowy: - pomaga odzyskać siły po wysiłku, - wspiera koncentrację, - może być dobrą alternatywą dla przetworzonych słodyczy. To prosty sposób na naturalne „doładowanie” w ciągu dnia. Wsparcie dla gardła i komfortu oddychania Miód malinowy ma gładką, lekko kremową konsystencję, dzięki czemu przyjemnie otula gardło. Wiele osób docenia go szczególnie wtedy, gdy odczuwa suchość lub podrażnienie spowodowane suchym powietrzem czy klimatyzacją. Dodany do letniego napoju działa kojąco i poprawia komfort. Ochrona komórek przed stresem środowiskowym Maliny znane są z obecności naturalnych związków roślinnych o działaniu ochronnym. Choć miód nie zawiera owoców, część tych składników trafia do niego wraz z nektarem. Substancje te pomagają organizmowi radzić sobie z negatywnym wpływem czynników zewnętrznych, takich jak: - zanieczyszczenia powietrza, - stres, - zmęczenie. Regularne spożywanie naturalnych produktów roślinnych może wspierać wewnętrzną równowagę. Wsparcie dla serca i dobrego samopoczucia Zastąpienie białego cukru niewielką ilością naturalnego miodu może być korzystnym elementem zdrowych nawyków żywieniowych. Miód malinowy, spożywany z umiarem, jest łagodniejszą alternatywą dla wysoko przetworzonych słodzików. Czy miód malinowy jest dla każdego? Choć to produkt naturalny, warto pamiętać o kilku zasadach: - nie należy podawać miodu dzieciom poniżej 1. roku życia, - osoby ograniczające cukry w diecie powinny spożywać go w umiarkowanych ilościach, - najlepiej wybierać miód z pewnego źródła. Naturalny miód powinien z czasem krystalizować – to dowód jego autentyczności. Jak prawidłowo spożywać miód malinowy? Aby zachować jego wartości: - nie dodawaj go do wrzątku, - przechowuj w suchym, zacienionym miejscu, - spożywaj 1–2 łyżeczki dziennie. Świetnie sprawdza się jako dodatek do: - owsianki, - jogurtu, - koktajli, - domowych dressingów, - napojów ziołowych. Miód malinowy a miody smakowe Warto odróżnić naturalny miód malinowy od miodów smakowych. Miód odmianowy powstaje wyłącznie z nektaru kwiatów malin. Miód smakowy to najczęściej miód wielokwiatowy z dodatkiem liofilizowanych owoców. Obie wersje mogą być smaczne, jednak tylko miód odmianowy zawdzięcza swoje właściwości wyłącznie pracy pszczół i roślin. Inne miody owocowe dostępne w Polsce Oprócz miodu malinowego spotkać można również miód z kwiatu jabłoni, pochodzący z nektaru Malus domestica. Ma on jasną, herbacianą barwę i subtelny aromat. Coraz większą popularnością cieszą się także miody z dodatkiem owoców liofilizowanych – truskawek, malin czy brzoskwiń. Często sprzedawane są w zestawach prezentowych jako zdrowsza alternatywa dla słodyczy. Dlaczego warto wybierać miód z lokalnej pasieki? Kupując miód bezpośrednio od pszczelarza: - wspierasz lokalnych producentów, - masz większą pewność co do jakości produktu, - otrzymujesz miód nieprzegrzewany i naturalny. Lokalne produkty często zawierają pyłki roślin charakterystycznych dla danego regionu, co może wspierać organizm w adaptacji do środowiska. Podsumowanie Miód malinowy to naturalny produkt o wyjątkowym smaku i cennych właściwościach wspierających codzienne dbanie o zdrowie. Jest źródłem energii, może wspomagać odporność, poprawiać komfort gardła i stanowić zdrowszą alternatywę dla cukru. Najwięcej produkuje się go w regionie Lubelszczyzna, gdzie plantacje malin tworzą idealne warunki dla pszczół. Regularnie spożywany w niewielkich ilościach może być elementem świadomej, naturalnej diety. To prosty sposób, by każdego dnia korzystać z darów natury i pracy pszczół.   Może Cię zaciekawić:  Miód do herbaty Biały osad na miodzie - czym jest? Jak rozpoznać czy miód jest prawdziwy?

Miody i ich pradawne zastosowanie – słodki skarb ludzkości od tysięcy lat Miód to jeden z najbardziej niezwykłych darów natury, który od tysięcy lat towarzyszy człowiekowi niemal na każdym kontynencie. Jest jednym z najstarszych znanych słodzików, a zarazem produktem o wyjątkowych właściwościach odżywczych, leczniczych i pielęgnacyjnych. Zanim świat poznał cukier trzcinowy czy buraczany, to właśnie miód był podstawowym źródłem słodkiego smaku, symbolem dobrobytu, zdrowia i boskiej harmonii. Delektowali się nim starożytni Egipcjanie, Chińczycy, Grecy, Rzymianie, ludy Mezopotamii oraz rdzenni mieszkańcy obu Ameryk. Miód wykorzystywano nie tylko w kuchni, lecz także w medycynie, rytuałach religijnych, balsamowaniu ciał, kosmetyce oraz magii ludowej. Do dziś pozostaje on ważnym składnikiem naturalnych terapii, kosmetyków i zdrowej diety. Czy bogata historia miodu obejmuje również ziemie polskie? Jakie znaczenie miał on dla naszych przodków i dlaczego do dziś cieszy się tak ogromnym uznaniem? Cofnijmy się w czasie, by prześledzić fascynującą drogę miodu przez wieki. Miód w starożytnym Egipcie – dar bogów i lek na wszystko Starożytny Egipt był jedną z pierwszych cywilizacji, które w pełni doceniły wartość miodu. Już około 3000 lat p.n.e. Egipcjanie prowadzili zorganizowaną hodowlę pszczół, a miód pojawia się w licznych papirusach medycznych, tekstach religijnych i inskrypcjach grobowych. Miód w kuchni i codziennym życiu Miód był w Egipcie podstawowym słodzikiem. Dodawano go do chleba, ciast, placków, deserów, a także do wina i piwa, które stanowiły ważny element codziennej diety. Co ciekawe, miód często mieszano z daktylami, figami i sezamem, tworząc słodkie pasty energetyczne, przypominające dzisiejsze batony. Miód jako lekarstwo Egipcjanie doskonale znali właściwości antybakteryjne miodu. Stosowali go do leczenia ran, oparzeń, skaleczeń i infekcji skórnych. Miód tworzył naturalną barierę ochronną, przyspieszał gojenie i zapobiegał zakażeniom. W papirusie Ebersa, jednym z najstarszych znanych tekstów medycznych, miód pojawia się jako składnik setek receptur leczniczych. Kosmetyka i rytuały piękna Legenda o Kleopatrze, która zażywała kąpieli w mleku i miodzie, nie jest jedynie romantycznym mitem. Takie połączenie rzeczywiście miało działanie złuszczające, nawilżające i regenerujące. Kwas mlekowy delikatnie usuwał martwy naskórek, a miód dogłębnie odżywiał skórę. Miód był również składnikiem maseczek, balsamów i perfum. Egipcjanie wierzyli, że regularne stosowanie miodu spowalnia procesy starzenia i nadaje skórze boski blask. Miód w religii i balsamowaniu Nie można pominąć religijnego znaczenia miodu. Uważano go za „pokarm bogów”, a pszczoły uznawano za święte stworzenia powstałe z łez boga Ra. Miód składano w ofierze bóstwom i używano go podczas balsamowania ciał faraonów, ponieważ skutecznie chronił tkanki przed rozkładem. Miody w starożytnej Grecji – nektar nieśmiertelności Dla starożytnych Greków miód był symbolem zdrowia, długowieczności i mądrości. W mitologii greckiej pojawia się jako ambrozja – pokarm bogów, który miał zapewniać nieśmiertelność. Rozwój pszczelarstwa Grecy nie ograniczali się jedynie do zbierania miodu leśnego. Zakładali własne pasieki, a sztuka pszczelarstwa była wysoko rozwinięta. Najlepsze miody pochodziły z regionów bogatych w dzikie zioła, tymianek i kwiaty śródziemnomorskie. Miód w diecie i medycynie Hipokrates, ojciec medycyny, polecał miód jako środek na ból gardła, kaszel, gorączkę i problemy trawienne. Mieszano go z octem, winem lub ziołami, tworząc lecznicze mikstury. Sportowcy spożywali miód przed zawodami, wierząc, że zwiększa on siłę i wytrzymałość. Kosmetyka i pielęgnacja Greczynki stosowały miód jako naturalny kosmetyk. Używano go do pielęgnacji skóry twarzy i włosów, a także jako składnik peelingów. Miód był symbolem naturalnego piękna i harmonii z naturą. Miód w starożytnym Rzymie – luksus i codzienność Rzymianie przejęli wiele zwyczajów od Greków, ale rozwinęli je na własny sposób. Ich zamiłowanie do słodyczy sprawiło, że miód stał się nieodłącznym elementem rzymskiej kuchni. Kulinarne eksperymenty Miód dodawano nie tylko do deserów, lecz także do mięs, sosów i win. Popularne było słodzenie potraw wytrawnych, co nadawało im charakterystyczny smak. Rzymskie książki kucharskie pełne są przepisów z dodatkiem miodu. Medycyna i higiena Rzymscy lekarze stosowali miód do leczenia ran, infekcji jamy ustnej oraz chorób układu pokarmowego. Używano go także w kąpielach i mydłach, doceniając jego właściwości oczyszczające. Miód w innych starożytnych kulturach świata Miód był znany i ceniony również poza Europą i Bliskim Wschodem. Chiny – wykorzystywano go w medycynie naturalnej jako środek wzmacniający organizm i poprawiający trawienie. Indie – miód (madhu) był jednym z pięciu eliksirów nieśmiertelności w ajurwedzie. Ameryka prekolumbijska – Majowie hodowali bezżądłowe pszczoły i używali miodu w rytuałach religijnych oraz lecznictwie. Polski miód – początki pszczelarstwa na ziemiach polskich Historia miodu w Polsce jest równie długa i fascynująca. Istnieją dowody na to, że pszczelarstwo na ziemiach polskich istniało już co najmniej 2000 lat temu. Bartnictwo – dawna sztuka pozyskiwania miodu Pierwsi pszczelarze, zwani bartnikami, pozyskiwali miód z barci – naturalnych lub wydrążonych pni drzew, w których żyły dzikie pszczoły. Bartnictwo było zajęciem elitarnym, wymagającym ogromnej wiedzy, odwagi i doświadczenia. Bartnicy cieszyli się wysokim statusem społecznym, a ich praca była chroniona prawem. Miód i wosk były cennymi dobrami handlowymi, wykorzystywanymi do produkcji świec, leków i trunków, takich jak miód pitny. Miód w kulturze i tradycji ludowej W polskiej tradycji ludowej miód miał znaczenie symboliczne. Towarzyszył ważnym wydarzeniom – weselom, narodzinom, świętom religijnym. Uważano go za produkt przynoszący szczęście, zdrowie i dobrobyt. Polskie miody współcześnie – bogactwo smaków i właściwości Choć metody produkcji miodu zmieniły się na przestrzeni wieków, jego wartość pozostała niezmienna. Dziś polskie miody cieszą się ogromnym uznaniem zarówno w kraju, jak i za granicą. Najpopularniejsze rodzaje polskich miodów Miód akacjowy – jasny, delikatny, idealny dla dzieci i osób z wrażliwym żołądkiem Miód gryczany – ciemny, intensywny, bogaty w antyoksydanty Miód faceliowy – aromatyczny, łagodny, wspierający odporność Miód lipowy – ceniony przy przeziębieniach i problemach z układem oddechowym Miód wiosenny – świeży, lekki, pachnący rzepakiem i akacją Każdy z nich ma nieco inne właściwości i zastosowania, ale wszystkie łączy jedno – są naturalnym, nieprzetworzonym produktem o ogromnej wartości zdrowotnej. Miód dziś – powrót do natury W dobie rosnącej świadomości zdrowotnej i ekologicznej miód przeżywa swój renesans. Coraz więcej osób sięga po naturalne produkty, doceniając ich jakość i tradycję. Miód wraca do kuchni, kosmetyki i domowej apteczki, przypominając nam, że najprostsze rozwiązania często są najlepsze. Od starożytnych cywilizacji po współczesne pasieki – miód niezmiennie pozostaje symbolem harmonii między człowiekiem a naturą. I wszystko wskazuje na to, że jeszcze długo nim pozostanie.   Poczytaj także: Miód a odporność Jak rozpoznać czy zakupiony miód jest prawdziwy? Kawa z miodem - słodkie zaskoczenie!    

Każdy polski miód – nawet ten naturalny – sprzedawany przez supermarket lub sklep z miodem, będzie miał na wieczku podaną danę ważności, która określa mniej więcej czas, w którym należy produkt spożyć. Czy jednak słyszeliście kiedyś o słoiczku z miodem, którego zawartość się zepsuła lub spleśniała? Prawdopodobnie nie. A oto kilka powodów. Miody z egipskich grobowców i wykopalisk – kilka ciekawostek Zapewne słyszeliście o dawnych kulturach, które wierzyły w życie pozaziemskie. Wierzyli oni również, iż zmarłych trzeba w podróż w zaświaty odpowiednio wyprawić. Stąd w grobowcach broń, kosztowności czy chociażby zapasy jedzenia, między innymi baryłki z miodem, który w ówczesnych czasach z chęcią spożywano, dodawano do deserów czy wina. Po upływie pewnego czasu pozostawione jedzenie ulega całkowitemu rozkładowi, a co się dzieje z miodem? Okazuje się, że czas nie ma na jego właściwości większego wpływu. Dowód? W 2015 roku archeolodzy w egipskim grobowcu znaleźli baryłkę miodu, którego wiek oszacowano na 3 000 lat. Pod warstwą zabezpieczającego wosku znaleziono pachnący i – wydaje się – perfekcyjnie nadający się do spożycia miód. Dlaczego miody się nie psują? Wiemy już, że naturalny miód – niezależnie od tego, czy jest to miód akacjowy, miód leśny, czy miód wiosenny – nie psuje się. Podobnie na czas może reagować sos sojowy, cukier, sól, biały ryż oraz nasiona strączkowe. Oznacza to, że nawet po upłynięciu daty ważności, nie musimy się bać, iż miód, np. uzyskiwany z kwiatów facelli miód faceliowy, nam zaszkodzi. Z jakiego powodu polskie miody – i nie tylko – nie psują się? Wszystko z uwagi na wysoką zawartość cukru i kilka innych cech, między innymi odczyn kwaśny. Takie środowisko nie jest pożądanym miejscem do rozwoju bakterii. Tak więc miód nie ma tendencji do psucia się, a jedynie krystalizacji. Nie oznacza to absolutnie, iż uległ on w jakikolwiek sposób zepsuciu. Jeśli miód gryczany w naszym słoiczku zmienił stan skupienia z ciekłego na stały, możemy go podgrzać i roztopić przed podaniem, np. do naleśników. Dlaczego miody mogą fermentować i co z nimi wtedy zrobić? Ustaliliśmy już, że miód nie ma tendencji do psucia się, jednak może sfermentować. Kiedy i dlaczego tak się dzieje? Sfermentowany miód zacznie wytwarzać delikatną pianę oraz może wydzielać charakterystyczny zapach octu lub też drożdży. Dlaczego polski miód fermentuje? Wiąże się to z zebraniem z ula nektaru, który nie został jeszcze do końca przetworzony w miód. Sfermentowany miód można wykorzystać do przygotowania pitnego miodu.